A SUFI PERSPECTIVE ON THE AQSÂM AL-ZAMÂN IN THE QUR’ÂN

Bu çalışma, Kur'an'daki Aksam-ı Zaman'ı (geçici yeminler) Sufilerin merceğinden incelemektedir. yorum (işari tefsir), fiziksel zamanın nasıl manevi bir bilgi alanına dönüştüğünü araştırır deneyim. Standart ölçümlerden farklı olarak Sufi düşüncesi, zamanı vakt olarak kavramsallaştırır. Arayıcının manevi durumunu yansıtan niteliksel durum. Araştırma şunu vurguluyor: müridin “ibn el-vakt”tan (anın oğlu) “ebu’l-vakt”a (baba) ilerlemesi zaman), mükemmellik yoluyla zamansal kısıtlamaların aşkınlığını temsil eder. Sonuç olarak, belirli zamanlara ilişkin yeminler içselliğin simgesi olarak görülüyor. dönüşümler. Mesela Sufi müfessirler sabahı (şafak) geçiş olarak yorumluyorlar. Cehaletten marifet nuruna ve duhâya (öğle vakti) tefekkür (müşahede). Benzer şekilde asr da ilahi tezahürün mahalli olarak kabul edilir. (tecalli), gece ve gündüz döngüsü nefs arasındaki iç mücadeleyi yansıtırken (nefs) ve iman. Sonuç olarak çalışma, Sufi perspektifinin zamanı bir zaman olarak değil yeniden tanımladığını ileri sürmektedir. tüketilebilir bir meta olarak değil, ilahi bir emanet ve kutsal bir zemin olarak İlahi olanla derin bir bağlantı.

تتناول هذه الدراسة قسم الزمان في القرآن من خلال عدسة الصوفية التفسير (التفسير العشاري)، واستكشاف كيفية تحول الزمن المادي إلى مجال روحي تجربة. على عكس القياسات القياسية، يتصور الفكر الصوفي الوقت على أنه وقت حالة نوعية تعكس الحالة الروحية للباحث. ويسلط البحث الضوء على تطور المريد من كونه «ابن الوقت» (ابن اللحظة) إلى «أبو الوقت» (الأب) الزمن)، وهو ما يمثل تجاوز القيود الزمنية من خلال الكمال. وبالتالي، فإن الأيمان المتعلقة بأوقات معينة تعتبر رمزًا للداخل التحولات. على سبيل المثال، يفسر المفسرون الصوفيون الفجر على أنه انتقال من الجهل إلى نور المعرفة والضحى مقاماً التأمل (الشهادة). وبالمثل، يعتبر العصر موضع ظهور الإلهية (التجلي)، في حين أن دورة الليل والنهار تعكس الصراع الداخلي بين الذات الدنيا (النفس) والإيمان. وفي نهاية المطاف، ترى الدراسة أن المنظور الصوفي يعيد تعريف الزمن وليس كما هو سلعة استهلاكية، بل أمانة إلهية وأرضية مقدسة ضرورية لتأسيسها اتصال عميق مع الإلهية.

Deze studie onderzoekt Aqsam al-Zaman (tijdelijke eden) in de Koran door de lens van soefi interpretatie (ishari tafsir), onderzoekend hoe fysieke tijd transformeert in een spiritueel veld van ervaring. In tegenstelling tot standaardmetingen conceptualiseert het soefidenken tijd als waqt, a kwalitatieve toestand die de spirituele toestand van de zoeker weerspiegelt. Het onderzoek benadrukt de de ontwikkeling van de aspirant van ‘ibn al-waqt’ (zoon van het moment) naar ‘abu al-waqt’ (vader van de tijd), wat een transcendentie van tijdelijke beperkingen door middel van perfectie vertegenwoordigt. Bijgevolg worden eden met betrekking tot specifieke tijden gezien als symbolisch voor innerlijk transformaties. Soefi-commentatoren interpreteren fajr (dageraad) bijvoorbeeld als de overgang van onwetendheid naar het licht van marifa (gnosis), en duha (voormiddag) als het station van contemplatie (mushada). Op dezelfde manier wordt asr beschouwd als de plaats van goddelijke manifestatie (tajalli), terwijl de cyclus van dag en nacht de interne strijd tussen het lagere zelf weerspiegelt (nafs) en geloof. Uiteindelijk betoogt de studie dat het soefi-perspectief tijd niet opnieuw definieert een verbruiksartikel, maar als een goddelijk vertrouwen en een heilige grond die essentieel is voor het vestigen ervan een diepe verbinding met het goddelijke.

Diese Studie untersucht Aqsam al-Zaman (zeitliche Eide) im Koran aus der Sicht der Sufi Interpretation (ishari tafsir), die erforscht, wie sich physische Zeit in ein spirituelles Feld von verwandelt Erfahrung. Im Gegensatz zu Standardmessungen konzeptualisiert das Sufi-Denken die Zeit als waqt, a qualitativer Zustand, der den spirituellen Zustand des Suchenden widerspiegelt. Die Forschung unterstreicht die Der Aufstieg des Aspiranten vom „ibn al-waqt“ (Sohn des Augenblicks) zum „abu al-waqt“ (Vater). der Zeit), was eine Transzendenz zeitlicher Zwänge durch Perfektion darstellt. Folglich werden Eide zu bestimmten Zeiten als Symbol für das Innere angesehen Transformationen. Beispielsweise interpretieren Sufi-Kommentatoren Fajr (Morgendämmerung) als Übergang von der Unwissenheit zum Licht von Marifa (Gnosis) und Duha (Vormittag) als Station von Kontemplation (mushahada). Ebenso wird Asr als Ort der göttlichen Manifestation angesehen (Tajalli), während der Zyklus von Tag und Nacht den inneren Kampf zwischen dem niederen Selbst widerspiegelt (nafs) und Glaube. Letztendlich argumentiert die Studie, dass die Sufi-Perspektive Zeit neu definiert, nicht als ein konsumierbares Gut, aber als göttliches Vertrauen und heiliger Boden, der für die Gründung unerlässlich ist eine tiefe Verbindung mit dem Göttlichen.

Cette étude examine Aqsam al-Zaman (serments temporels) dans le Coran à travers le prisme de la pensée soufie. interprétation (ishari tafsir), explorant comment le temps physique se transforme en un champ spirituel de expérience. Contrairement aux mesures standards, la pensée soufie conceptualise le temps comme waqt, un état qualitatif reflétant la condition spirituelle du chercheur. La recherche met en évidence le progression de l'aspirant de « ibn al-waqt » (fils du moment) à « abu al-waqt » (père du temps), représentant une transcendance des contraintes temporelles par la perfection. Par conséquent, les serments concernant des moments précis sont considérés comme le symbole d’une transformations. Par exemple, les commentateurs soufis interprètent le fajr (l'aube) comme la transition de l'ignorance à la lumière de marifa (gnose) et de duha (avant-midi) comme station de contemplation (mushahada). De même, asr est considéré comme le lieu de la manifestation divine (tajalli), tandis que le cycle de la nuit et du jour reflète la lutte interne entre le moi inférieur (nafs) et la foi. En fin de compte, l’étude soutient que la perspective soufie redéfinit le temps non pas comme un bien consommable, mais comme un dépôt divin et un terrain sacré essentiel pour établir une connexion profonde avec le Divin.